~Kleine buikjes worden groot~

Voor degene die hebben meegeteld,we zijn bijna bij de 40!

Ja 40 weken zwanger zijn dan, wat betekent dat de geboorte van ons tweede kindje niet lang meer op zich zal laten wachten. Afgelopen week heb ik heel wat mailtjes en telefoontjes gehad over hoe het met mij en de zwangerschap verloopt. Even een update… Want inderdaad er leek even het een en ander anders te verlopen. Vorige week vrijdag stuurde mijn verloskundige me namelijk toch maar voor de zekerheid even door naar het ziekenhuis nadat ik genoemd had dat ik veel aan het overgeven was. Wat bij Noélani’s zwangerschap de stap was om ingeleid te worden, omdat dat in mijn geval na testen op beginnende zwangerschapsvergiftiging bleek te duiden.

Niet geheel ongeschrokken toch dus even door naar het ziekenhuis voor de nodige test en inderdaad bleken mijn bloedwaarden niet helemaal in orde. Toch maar weer naar huis, maar wel om de maandag er op weer terug te komen.

Omdat Reinier afgelopen week in Ede was om aanbidding te leiden op een conferentie, mocht Noé bij opa en oma logeren, want ja achter zo’n actieve peuter aanrennen terwijl ik letterlijk aan banden lig in het ziekenhuis werd toch wel erg lastig. Maandag gewapend met ziekenhuis-tas (de moeders en zwangeren onder ons weten wel wat ik daar mee bedoel) op naar het ziekenhuis. Wederom geen reden tot paniek, maar helemaal goed waren de uitslagen nog steeds niet. Nog maar een keertje terug. Dit keer op woensdag met mijn moeder en Noé die alle Nijntje boekjes van de kraamafdeling uit haar hoofd begon te kennen. Dit keer was de uitslag zo zo. De keuze was aan mij: wil je ingeleid worden of niet? Tja, dat is me nogal niet een vraag. Nou, nog maar even aanzien, maar wel graag even vrijdag terug komen.

Inmiddels met manlief herenigd op vrijdag naar het ziekenhuis. Kind aan huis inmiddels. Maar dit keer met een andere uitslag. Alles is weer helemaal goed. Bloeddruk, hartfilmpje, bloed, de hele ratteplan. ‘U mag weer terug naar uw eigen verloskundige…’ En daar stonden we weer buiten. Blij en ook dankbaar natuurlijk. Maar na 4 ziekenhuis bezoekjes en er bijna de klok op gezet te hebben dat het kindje deze week er wel zou zijn, zijn we ook wel even onthutst. We zijn dus weer terug bij het tellen. Bijna 40. Hopelijk gaan we niet richting 41 en 42… want al deze beroering heeft ons hoofd flink op babyhol gebracht.