Logboek (3)

Maandag 17 april (paniedjel’niek)

En toen was het weer maandag. Elke maandagochtend beginnen we de week met een voorbede bijeenkomst voor alle stafleden en studenten van de Jeugd met een Opdracht basis. Omdat er nu heel wat scholen bezig zijn, zijn we wel met meer dan 100 man. De basis is een grote boot trouwens, ik denk niet dat we dat eerder verteld hebben. Een soort Amsterdamse woonboot. 10 minuutjes lopen van ons appartementje. Op zich groot genoeg, als iedereen omstebeurt komt, maar met zijn allen tegelijk is het toch wel wat krapjes. Maar het gaat allemaal. Zolang we niet zinken kunnen er nog meer bij, zullen we maar zeggen. Tijdens deze bijeenkomst bidden we altijd met elkaar voor een specifiek onderwerp. De vervolgde christenen, familie en vrienden thuis en nog veel meer. Dit keer voor de stad Kiev gebeden. In groepjes zijn we de stad in gegaan en hebben we gebeden. Een mooi begin van de week. Om ons te richten op God en de noden van anderen. Meer dan de dingen waar we zelf mee bezig zijn.

Om 10:00 uur gaat Reinier naar het kantoor, een ander gebouw in de stad, 10 minuutjes lopen. Hier heeft hij les. Deze week gaat het over ‘schrijven als vorm van communicatie’. Ik blijf op de boot en heb een teammeeting met mijn eigen team, samen met het team wat werkt in het kinderziekenhuis en het babyweeshuis. We praten over hoe het gaat met beide teams en hun werkzaamheden. Eén van mijn teamleden is bezig met het adopteren van een meisje uit het ziekenhuis. Het meisje heeft geen ouders meer en is gehandicapt. In het ziekenhuis krijgt ze niet de specifieke zorg die ze nodig heeft en gaat het niet goed met haar.  Op het moment is ze ondervoedt en zijn 3 van haar vingers zwart en moeten geamputeerd worden. Dit is al eerder bij 1 van haar voetjes gebeurt. Ze heeft een uitzonderlijke bloedziekte, maar het ziekenhuis weigert onderzoeken te doen om erachter te komen wat het meisje echt nodig heeft. Rebecca, mijn teamlid deelt met ons de nood dat de adoptie versneld moet worden, zou ze een kans willen maken om de gezondheid van het meisje niet nog verder achteruit te zien gaan. Ze willen haar zo snel mogelijk mee naar Amerika nemen voor operatie en dan weer terugkomen om hier te wonen. Het is goed om met elkaar te praten en te bidden over de dingen die gebeuren met de kinderen waar we mee werken.In de vergadering plannen we ook wie wat gaat doen deze week.

Na de vergadering ga ik terug naar huis om me gewapend met veger en blik – voor ogen houdende dat dit het werk van een stofzuiger moet doen – te storten op een vreselijk stoffig huis!  Ongelooflijk waar elke week weer die bergen stof vandaan komen. Als ik dan weer kijk naar onze geweldige jaren 50 banken en ons bijzondere matras kan ik wel weer een verklaring bedenken. Willen we een beetje frisse lucht in huis blijven inademen dan moeten we deze routine van maandagschoonmaak erin houden. We hebben pas ontdekt dat het moppen van het tapijt ook wonderen doet. Ja… je wordt creatief hier in het huishouden, dat is een ding wat zeker is. Nog snel even boodschappen doen. Gelukkig is de supermarkt om de hoek. Het drinkwater is nog elke keer het meeste gesleep. We hadden verwacht hier wel uit de kraan te kunnen drinken en hebben dit ook gedaan de eerste week. Maar dit werd ons toch ernstig afgeraden, gezien de hoge hoeveelheid lood in het water. Nou ja, onze magen zijn die eerste week weer wat omhoog gegaan in weerstand. Wie weet wanneer dat nog van pas komt. Uiteindelijk toch maar overgegaan op de flessen water.

Om 15:30 met de bus van ons team naar het ‘rehab-centrum’ gegaan. Hier worden kids gebracht die door de politie van de straat gehaald worden. Ze wonen hier tijdelijk, om te wachten op een vervolgplek. Helaas is dit bijna nooit terug naar huis, maar bijna altijd door naar een weeshuis. Het is ongelooflijk als je deze kids ziet dat die op de straat hebben geleefd. Niet zomaar rondhangen, maar echt geleefd. Meisjes van 5 jaar, jochies van 8. Nu met ’s nachts 7 graden is het koud, maar van de winter was het hier -25ºC! Dat is nog wel even een ander verhaal. De maandag spelen we altijd met de kinderen en is het echt een tijd van ontspanning.  Ze zien altijd uit naar onze komst. En we maken er dan ook echt wat leuks van met zijn allen.

Als ik terugkom is Reinier weer thuis. Al druk bezig met huiswerk. Deze week is heel erg druk. Elke dag een huiswerkopdracht en flinkes ook. Maar verborgen talent komt tevoorschijn! De docente is onder de indruk dat zijn verhalen in het Engels zo goed zijn terwijl dit zijn tweede taal is. Ze is benieuwd naar zijn prestaties in het Nederlands. De docente, Stacey Jillson, is de hoofdredacteur van een internationaal blad van YWAM (International YWAMer), dus ondertussen probeert ze hem te ‘recruiten’ om hiervoor te gaan schrijven. Wie weet of daar nog eens tijd voor is. Maar nu de studie.

’s Avonds genieten we van stroopwafels bij ons bakkie oploskoffie. Er is nog een staflid uit Nederland op de basis en zij kwam net terug van een week bij haar ouders. En jawel, ze bracht voor ons een vertrouwd aardigheidje mee. Zomaar. De laatste stroopwafel durven we nog niet zo goed op te eten, want dat betekent dat we weer 2 maanden moeten wachten.  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s