~India, Februari 2008~

Het heeft even geduurd, maar hier is dan toch nog een iets uitgebreidere beschrijving van mijn reis naar India.

Om een uurtje of 05:30 stond ik nog met een aardig slaperig hoofd in de rij om in te checken en daar was mijn eerste verrassing die vrij typerend bleek te zijn voor deze reis: ik zie Wilfred Selvaraj, een Indiase YWAM Amsterdammer die daar vrolijk door de incheck rij voor de vlucht naar India heen en weer loopt en als een druk baasje in de weer is. Even dacht ik dat hij misschien op het laatste moment nog iets met me mee wilde sturen naar vrienden of familie in India, maar hij bleek daar te zijn met een heel team van mensen uit heel Nederland die hij zou leiden op een Outreach naar India en ze stonden in te checken voor dezelfde vlucht. Een onverwachte ontmoeting zoals ik er nog vele tegen zou komen!

Eenmaal geland in Mumbai (Bombay) was het al een uur of 23:00 lokale tijd. Het was ontzettend leuk om mijn vriend Twinkle weer te ontmoeten die ik heb leren kennen tijdens een staftraining in Amsterdam, afgelopen zomer. Omdat vrachtwagens in die buurt alleen ’s avonds laat en ’s nachts mogen rijden sloten we ons achter aan in de file. Na wat avonturen op de kruipend snelle snelweg kwamen we diep in de nacht aan op de basis in Lonavala en lag ik om een uur of 04:00 in m’n mandje. Om 08:30 de volgende ochtend (of eigenlijk: dezelfde ochtend) stond ik alweer klaar bij de kerk van Twinkle waar ik die ochtend mocht preken in de dienst! Zondagmiddag hebben Twinkle en ik nog wat tijd samen doorgebracht om samen te bidden en onze voorbereidingen naast elkaar te leggen voor de seminar die we de van maandag tot woensdag zouden leiden.

Op maandagochtend heeft de basis in Lonavala de wekelijkse bijeenkomst voor alle medewerkers en studenten die bij de basis betrokken zijn. Hier waren zo’n 130 mensen bij elkaar die allemaal daar samengekomen zijn om een getuige te zijn in Lonavala en Pune. Ook hier mocht ik een korte overdenking doen en heb de mijn mede-YWAMers daar aangemoedigd om ons werk niet te zien als een technisch beroep, maar te beseffen dat God verlangt naar een relatie met zowel Zijn verloren kinderen als degenen die Hem wel kennen als hun Verlosser, Heer en Vader.

Na een korte pauze begonnen we met de seminar die vooral bedoeld was voor mensen die werken met verschillende vormen van kunst zoals muziek, drama en beeldende kunst. Op maandag en dinsdag deelde ik over hoe belangrijk het is dat we alles wat we doen toewijden aan God en dat dat ware aanbidding is zoals de Bijbel daarover spreekt. Ik liet zien vanuit het verhaal van Abraham die zijn zoon Isaac moest offeren dat aanbidding betekent dat het gaat om alles wat ons dierbaar is aan God over te geven. Tijdens een aparte tijd van aanbidding gingen we dit toepassen en zagen we dat voor de één dit betekende dat een lied voor die persoon heel dierbaar was, maar voor de ander was het lezen van een bepaald Bijbelgedeelte zijn aanbidding.

Dinsdagmiddag heb ik gesproken bij de DTS en een school voor muziek in zending. Bij de DTS sprak ik over zending in het algemeen en Gods hart voor de volken. Ik deelde ook een gedeelte van mijn getuigenis en hoe God mensen Zijn visie geeft voor zending. Bij de school voor muzikanten heb ik gedeeld over Gods creativiteit en hoe onze creativiteit een weerspiegeling kan geven van de Schepper.

Op woensdag heeft Twinkle gesproken over postmodernisme, wat nu ook in sommige grote steden van India in opkomst is, en hoe wij het evangelie op een relevante manier kunnen communiceren binnen die gedachtegang.

Donderdagavond bracht Twinkle me met de trein eerst terug naar Mumbai, waar hij me op een trein heeft geholpen richting Delhi die uiteindelijk in Dehra Dun aan zou komen. Met het vertrekken van de trein moest ik Twinkle weer in Mumbai achterlaten. Hij had enorm goed voor me gezorgd en heeft me zelfs naar Mumbai weggebracht, terwijl hij zelf niet eens wist of en hoe hij nog diezelfde nacht terug naar Lonavala kon gaan. Het was wel wat spannend om zo in mijn eentje in de trein te zitten in toch nog een volledig onbekend land. Niemand om me heen die Engels sprak en toen iedereen zich klaar ging maken bleek dat de dekentjes die zij allemaal tevoorschijn haalden ook wel hard nodig waren. Aan alle kanten zaten grote kieren en openingen bij de ramen en deuren en de wind was zo koud als de zon overdag warm was. Omdat ik één keer eerder in China zo’n lange treinreis heb gemaakt waar de deuren wel dicht konden en er dekentjes in de coupé lagen had ik hier niet op gerekend en dus ook geen dekentje bij me. Uiteindelijk viel ik toch in slaap en hoewel ik regelmatig wakker werd van de kou was de vermoeidheid sterker.

Tijdens de treinreis zaten er iedere paar uur weer wat andere mensen om me heen die me ieder op hun beurt met uitgebreide gebaren voorzagen van ontbijt, lunch en diner. Alleen het wat oudere vrouwtje tegenover me heeft het grootste deel van de reis dezelfde reis gemaakt, maar de meeste mensen kwamen bij het ene station erbij en gingen een paar stations verderop weer eruit.Reisgezelschap

Vrijdagavond kwamen we aan op een station waar we een langere pauze hielden. Daar ontmoette ik een aantal jongelui die wel goed Engels spraken en een eindje verderop in mijn coupé bleken te zitten. Het waren stewards en stewardessen in opleiding, die een weekje vakantie hadden die de meesten in Delhi zouden doorbrengen. Na de nodige chai op het onbekende station vertrokken we verder richting Delhi, waar we vroeg in de ochtend aan zouden moeten komen. De groep jongelui vroeg me om me bij hen te voegen en omdat ze mijn gitaar hadden gezien, mocht ik ook meteen wel wat liedjes komen spelen. Er bleek nog een Christen bij te zijn en samen zongen we een aantal aanbiddingsliedjes terwijl ik zo goed mogelijk aan de rest probeerde uit te leggen wat we zongen en waarom we dat zongen.

Even later kwamen alle dekens weer tevoorschijn en ging ik terug naar mijn plank voor een nog koudere nacht dan de nacht ervoor. Een paar mensen hadden me nog wat sjaals geleend, maar dat mocht niet veel baten. Vroeg in de ochtend toen ik weer een halfuurtje sliep werd ik in dat halfuurtje ook nog eens wakker gemaakt omdat de eigenaar van de sjaal eruit moest. Station Delhi was daar. De groep nieuwe vrienden moesten ook vertrekken op één jonge vrouw na. Zij bleek ook op weg te zijn naar Dehra Dun en daarom konden we elkaar gezelschap houden. Een paar dagen later heb ik haar en haar vriend nog kunnen ontmoeten in de Tibetaanse wijk in Dehra Dun en ik heb veel kunnen delen over de Schepper van hemel en aarde die wil dat we Hem persoonlijk kennen.

Eénmaal in Dehra Dun werd ik opgepikt door Ester en haar dochter Shanu. Op zondagmiddag namen ze me mee naar een prachtig gebied waar een beek tussen de rijkbegroeide bergen stroomde en waar zowel honderden Tibetaanse gebedsvlaggetjes als verschillende Hindu tempels te vinden waren. Het raakte me dat geestelijke atmosfeer zo open is en dat mensen zo op zoek zijn naar God.

Maandag begonnen mijn lessen over ‘De Persoon en het Karakter van God’, en het onderwerp ‘Aanbidding’. Er was een groep van in total 25 mensen die ik iedere dag allerlei dingen mocht leren die ik zelf heb mogen leren en die God mij bekend gemaakt heeft. Ik ben zo dankbaar voor deze mogelijkheid dat ik zoveel heb mogen zaaien in het leven van deze mensen van mijn eigen leeftijd en jonger en die gevoed eropuit gaan om Hem bekend te maken.

Op een middag heb ik zelf nog een bus gepakt naar de vallei waar we die zondag waren om samen te zijn met God in Zijn schepping. Op de terugweg kreeg ik een lift aangeboden van een nieuwe onverwachte ontmoeting. Terwijl ik steeds het dashboardkastje wat bij iedere bocht openvloog weer dicht moest duwen en slingerend over de bergweggetjes terug omhoog raakten we aan de praat. Hij was zelf overtuigd Hindu, maar bleek goed bevriend met de ‘prins’ van de Tibetaanse Boeddhisten en ik kon meteen wel even een rondleiding krijgen in de tempel. Daar is uiteindelijk niet meer van gekomen, maar deze nieuwe vriend is wel nog twee keer teruggekomen bij de YWAM basis om meer te horen van waar wij mee bezig waren en om meer te horen over de God die wij kennen. Ook bezit hij verschillende stukken grond in de stad en was hij geïnteresseerd om de YWAMers aan een stuk grond te helpen, zodat ze niet meer hoeven te huren.

Tijdens mijn lesweek voelde ik me meerdere malen ongemakkelijk onder de enorme gastvrijheid van de staf in Dehra Dun. Ze kookten een apart maaltje voor me, kwamen regelmatig een kopje chai brengen als ik op mijn kamer aan het voorbereiden was. Ik als Nederlander wist hier niet zo goed raad mee… Het was ook ontzettend leuk om weer met Ester het contact te versterken en toen haar dochter mij ‘uncle’ begon te noemen wist ik zeker dat we een thuis in India hebben. Ik hoop dat we een keer met z’n drieën terug kunnen en misschien op nog meer plaatsen mensen kunnen onderwijzen en het koninkrijk bouwen in India. Eén gedachte die steeds maar terug bleef komen als ik sprak met nieuwe vrienden of als ik werd uitgenodigd om op een nieuwe plek te spreken was: ‘de velden zien wit om te oogsten. Bid daarom de Heer van de oogst dat Hij arbeiders zal uitzenden’. Iedere dag bidden YWAMers over de hele wereld om 10:02 voor Lukas 10:02.

Vergeet niet te bidden voor werkers vandaag.

Advertenties

2 comments

  1. michael · mei 7, 2008

    he lieve vrienden,

    goed om weer een update van jullie te lezen, mooie ervaringen man, spreken op diverse scholen. wanneer komen jullie deze kant op??!!!
    zegen,

    Michael

  2. Mikael Kristiansen · juni 13, 2008

    Hi Reinier,

    Thanks for your pleasant comment. I also poked around your site and am blessed to catch a glimpse of your vision. It’s great to see what other YWAMers are up to.

    Many blessings to you, your family, and your mission.

    Peace,

    Mikael

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s