Zomer in Nederland, Noorwegen en Zwitserland!

Dit filmpje is opgenomen aan het eind van de lesweek die we mochten doen voor de DTS in Lausanne. Lees verder tot het eind van deze post voor het verhaal hierachter…

Voor velen in het land staat de eerste schoolweek alweer voor de deur en de Blijlevens hebben de eerste week er alweer op zitten! Dit was zelfs de allereerste schoolweek van Luan, die in de vakantie 4 is geworden en de eerste week van groep 3 voor Loïs die morgen, 24 augustus 6 jaren jong wordt!

In de vakantie hebben we heerlijk kunnen genieten van wat extra tijd met elkaar als gezin, van de natuur in Noorwegen en – jawel – van een stadsstrand in onze ‘voortuin’!

Eén van de lessen van deze reis was de rol van gebed in het dagelijks leven. Ook tijdens een vakantie gaat niet alles helemaal vlekkeloos en daarom zeiden we steeds tegen elkaar:

“Wat doen we als er iets vervelends gebeurt?” – “Bidden!”

“Wat gebeurt er als we bidden” – “God hoort ons!”

“Wat doen we als God ons hoort?” – “Hem bedanken”

Zo was ik op onze laatste dag in Noorwegen mijn portemonnee kwijtgeraakt in de drukste stad die we gezien hebben in Noorwegen (we hebben sowieso minder mensen gezien in 2 weken Noorwegen dan 1 dag thuis 😉 ) en terwijl ik op zoek ging waren Rianne en de kids aan het bidden. Ik had het bijna opgegeven toen het was alsof God me influisterde om het even te vragen aan iemand van wie ik niet weet waarom zij zou weten waar mijn portemonnee was. En zij vertelde me: “oh ja die hebben we gevonden!”

We proberen te leren om gebed een heel gewoon onderdeel van ons leven te laten zijn. God deel maken van ons leven. Eenmaal thuis liep Rianne net na middernacht de trap op en terwijl ze de kids (die in 1 keer een verbazingwekkend wakkere indruk maakten) omhoog sleepte, baden ze dat we thuis ook lekker eropuit kunnen gaan en kunnen genieten van de zomer. De volgende ochtend keken we uit het raam en wat zagen we daar? Een speciaal voor de kinderen aangelegd strandje op een stuk braakliggend platform wat nog een restant is van het bouwproject voor de Noord-Zuidlijn!

Uiteraard nog een keer herhaalt met elkaar:

“Wat doen we als ergens zelf niet uitkomen?” – “Bidden!”

“Wat gebeurt er als we bidden” – “God hoort ons!”

“Wat doen we als God ons hoort?” – “Hem bedanken”

Na een weekje thuis vertrokken we naar Lausanne om daar les te geven in de Discipelschap Training School.

Ik mocht lesgeven over 1 van mijn favorieten: “het vaderhart van God.” Door de jaren heen hebben we zoveel mogen leren over wie God voor ons wil zijn, vaak simpelweg door na te denken over onze eigen rol als ouders en dat naast de Bijbel te leggen.

Aan het eind van de week sprak ik over de “Geest van adoptie” en het was letterlijk levensveranderend. Wat velen niet weten is dat het woord in het Grieks in teksten als Romeinen 8:15 lastig te vertalen is, maar het woord adoptie is niet helemaal juist. Het zou beter vertaald worden naar: herstel in het gezin, zoals de verloren zoon hersteld werd in zijn identiteit, zijn ‘thuis zijn’ en zijn bestemming in het gezin.

Achteraf kwam Allison in tranen naar me toe en ze vertelde me, “je hebt geen idee hoeveel dit voor mij betekent.” Ze vertelde me dat zij zelf geadopteerd was en het voelde altijd heel dubbel als mensen haar vertelden dat ze ook door God geadopteerd was. “Het klonk altijd heel aardig, maar eigenlijk gaf het mij nooit het gevoel dat ik ergens thuis hoorde. Maar nu, voor het eerst in 21 jaar weet ik wat mijn thuis is!”

Dit is haar getuigenis in een kort filmpje die ze opnamen aan het eind van de week. Kijk er even naar en wees bemoedigd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s