Die ene…

Screen Shot 2016-01-20 at 22.00.59.png

Eergisteren 22:30 met mijn avond snack tussen mijn tanden deed ik het licht uit in onze huiskamer. Reinier was nog niet thuis, maar deze mama moest naar bed. Buiten hoorde ik het geloei van sirenes van ziekenauto’s. Het flitste zelfs door mijn hoofd… vroeger schrok ik van dit geluid en dacht ik altijd aan het feit dat er iemand waarschijnlijk in hoge nood zat. Ik had het me zelfs een tijdje een gewoonte gemaakt om even zacht te bidden zodra ik een sirene hoorde. Maar na 4 jaar binnenstad Amsterdam is het zo gewoon geworden, het hoorde bij het stadsleven. Talloze keren zie ik de stroom auto’s voor ons huis uitwijken om plaats te ruimte maken voor hulpdiensten. Ambulances, brandweerwagen’s, polities, ME busjes. Alles komt voorbij. Regelmatig, vaak meerdere malen per dag. Niks in mij dacht er inmiddels meer aan om om te draaien en uit het raam te kijken wat er was gebeurd. Laat staan mijn oude gewoonte op te pikken om een zacht gebed uit te spreken voor de onbekende in nood. Toen ik ook het licht in de keuken uit wilde doen viel mijn oog nog op een leeg glas wat ik in het raamkozijn had laten staan. Ik vind het altijd lekker om mijn ochtend, die in het teken van een strakke planning staat met het naar school krijgen van 3 kinderen om 8 uur, wakker te worden in een opgeruimd huis. Dus ik liep nog even door het donker naar het raam. Mijn blik die toch automatisch naar de flitsende lichten werd getrokken gleed af naar een met rood – wit lint afgezet gebied in ‘mijn voortuin’. 2 Ambulances, 3 polities en een brandweer waren willekeurig op straat gestopt alsof iemand de tijd opeens had stilgezet. Een tram stond met parkeerlicht aan te wachten op de geblokkeerde doorgang. De passagiers waarschijnlijk ongeduldig aan het ‘WhatsAppen’ dat ze vast zaten in de tram en geïrriteerd begonnen te raken waarom de tram nu nog steeds niet in beweging kwam. Ik slikte mijn laatste happen cracker met kaas weg en kon niet weglopen uit de donkere huiskamer. Mijn ogen bleven hangen bij een geknielde ambulance broeder die onafgebroken een persoon op de grond reanimeerde. Hoewel alle mensen, wat er ook op dit late tijdstip nog veel zijn in Amsterdam, ver weg gehouden werden bij wat daar gebeurde door de vele polite, voelde ik mij vanuit mijn huiskamer alsof ik er met mijn neus boven op stond. Ik kon vreemd genoeg niet niet kijken en zonder dat ik erover nadacht bad ik een kort gebed. Het greep me zo aan dat daar iemand lag, te vechten voor zijn leven. Hoe kon dat geluid van sirenes normaal geworden zijn als dit de situaties zijn waar het om gaat?

De volgende ochtend zodra de kids de 8:00 deadline wederom hadden gehaald stuitte ik op het volgende bericht op het lokale nieuws… “De zwaargewonde man die gisteravond werd gevonden op het Damrak nabij het Centraal Station is overleden. Dat meldt de politie.

Het gaat om een 24-jarige man zonder vaste woon- of verblijfplaats. Even na 22:30 uur zakte de man in elkaar. Hij bleek een steekwond in zijn borst te hebben. Hij werd gereanimeerd en is naar het ziekenhuis gebracht. Daar is hij aan zijn verwondingen overleden.” Heel de dag bleef het als een soort waas over me heen hangen. Ik kon er niks aan doen, ik wist niet eens wie het was… het wilde me ondanks dat niet loslaten.

Eind van de deze middag liep ik met mijn Noélani naar de bus voor zwemles. We hadden er zin in, want vandaag was de eerste les van haar laatste blokje voor ze af mocht zwemmen. Een mijlpaal voor een 8-jarige en niet minder voor haar moeder. Nadat het licht groen liet zien en horen staken we in de mensenmassa over. Ik keek naar de stroom mensen. Bellende zakenmensen, jongelui met tassen vol H&M en Pull and Bear aankopen, moeders met dik ingepakte kinderen in de laatste bugaboo’s, verliefde stelletjes, massa’s toeristen… allemaal liepen ze achteloos over de plek waar nog geen 24 uur daarvoor iemand de laatste minuten van zijn leven op de koude grond had doorgebracht. Er lag geen bloem op die plaats, geen briefje, geen knuffel… Was er überhaupt iemand die deze 24-jarige man zonder vaste woon- of verblijfplaats, of kort gezegd dakloze, zou missen? Wie zou de politie hebben gebeld toen hij overleden was? Wie zou er nu om hem huilen, hem missen, rouwen om deze lege plaats?… Voor mij was hij iemand geworden. Niet een situatie bij een sirene.

Het heeft me er opnieuw bij stil gezet dat in een stad als deze anonimiteit en eenzaamheid voor zoveel mensen een realiteit is van alle dag. En het gekke is, hoe erg ik het ook vind, dat ik veel te vaak mee ga in die stroom van drukte en het afwerken van mijn eigen lijstje to do’s. De massa. En die ene, die God misschien juist voor die dag wel voor mijn voeten brengt, gewoon achteloos met een excuus in mijn gedachten om mezelf te rechtvaardigen, voorbij loop. 

Een vertegenwoordiger van Jezus zijn in een stad vol anonimiteit is lastig, maar tegelijkertijd ook zo voor handen. Ik heb me er opnieuw aan toegewijd om te stoppen voor die ene. Om even niet aan mijzelf in de eerste plaats te denken. Om te denken die ene is een ander mans zorg, of misschien wel zijn eigen zorg. Misschien is hij of zij wel die dag even mijn zorg. 

Advertenties

5 comments

  1. norgevloed · februari 11, 2016

    Wat heb je dit mooi geschreven. Wat inspirerend.

  2. rick · februari 11, 2016

    Zo herkenbaar in “onze” tijd. Ieder voor zich en ik voorop. Mooi verwoord….

  3. Erwin de Ruiter · februari 11, 2016

    Van niemand naar iemand. Dat wil ik ook steeds meer zien. Thanks for sharing.

  4. Maartje Van Walsem · februari 11, 2016

    Prachtig geschreven Heftig ook….

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

  5. Leander van der Sluijs · februari 12, 2016

    Aangrijpend dat dat “gewoon” is.
    Ook hier in Aachen,
    Waar velen op de straat,
    En van de straat leven.
    Dank je voor het delen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s