“Het is een maar een fase??”

Terwijl ik achter de kinderwagen naar huis loop zie ik hoe Zeph hard zijn best doet om zijn duim te vinden. De kleine man sabbelt maar wat graag op zijn duimpje om in slaap te komen. Een slaapje waar hij hard aan toe is. Ik kom terug van een koffietje met een lieve vriendin. Ze is een geweldige moeder, bakt de lekkerste koekjes, houdt van Jezus met heel haar hart en is als je het mij vraagt altijd vrolijk. En we lachen samen. Heel erg hard. Ik hou van haar. 

Mijn YWAM leven kent veel momenten van afscheid nemen – ik zou bijna te veel – willen zeggen, maar de keerzijde van deze draaideur aan relaties is dat ik als ik terug kijk ik zie dat God me in ieder seizoen van deze reis kostbare vriendschappen heeft gegeven.

We praten over het moederschap, het leven, huilende babies midden in de nacht, kinderen die een van je favoriete spullen kapot maken. Over het voorrecht het is om moeder te zijn, het schuldgevoel van falen, het intense gevoel van geluk wat het moederschap brengt, de angst om dingen te missen terwijl jij thuis blijft bij de kinderen. We praten over het opgeven van dromen en passies, of misschien kan ik beter zeggen het parkeren ervan. ’t is een fase toch? Het is een seizoen. Ja tuurlijk, het is maar een fase!

Welke moeder heeft het niet te horen gekregen terwijl ze haar hart uitstortte ‘Het is maar een fase’. Als je het mij vraagt heeft deze cliche net iets te vaak een negatief smaakje. Als of de fase van kinderen en jonge kinderen opvoeden een last is. Dat we ons er maar doorheen moeten slaan, overleven, hopen dat we er met niet al te veel kleerscheuren doorheen komen. Ik zal de laatste zijn die zegt dat een gezin runnen allemaal een eitje is, maar zijn kinderen niet in de eerste plaats en vooral een enorme zegen, zegt de Bijbel?

Gisteren heb ik Reinier uitgezwaaid naar het vliegveld voor een 8-daagse trip naar de Verenigde Staten. Hij is daar deel van een wereldwijde samenkomst van Jeugd met een Opdracht, YWAM Together in Kansas City. Het leuke aan de plek waar we wonen is dat ik hem ongeveer op het vliegtuig kan zien stappen. Vanaf de bank zag ik hem verdwijnen door de schuifdeuren onder de letters ‘Amsterdam Centraal Station’. Hoewel, soms moet ik eerlijk zeggen, maakt juist dat het afscheid een tikkie lastiger.

tekeningIn de jaren van mijn carrière als moeder in de zending hebben we al heel wat keren afscheid moeten nemen van elkaar. Meerdere keren heb ik opmerkingen gehad in de trent van ‘wil je niet eens met hem mee?’ of ‘wanneer is het jouw beurt om te gaan?’ of ‘waarom gaan jullie nooit samen?’ Ook kwam er voor bij ‘…of we de kinderen niet ergens konden brengen’ of ‘waarom vraag je niet iemand een poosje in huis zodat jullie samen kunnen gaan’. Okéee, stop, pauze, wacht even…Hier wordt het een beetje tricky. Voordat je verder lees wil ik dit zeggen : hoor mijn hart alsjeblieft, dit is mijn verhaal. Een kijkje in mijn reis. Eentje die anders is dan de jouwe. Ik probeer je niet te vertellen hoe je de zaken moet aanpakken in het leven. En oordeel niemand die dingen anders doet dan ik. Ik vertrouw er helemaal op dat jij in jouw situatie weet wat het beste is voor jou gezin en belangrijker nog waar jij je toe geleidt voelt door God. Ik weet wij als mensen en misschien nog wel specifiek wij moeders, hebben de valkuil om ons zelf te vergelijken, verdedigen. Of misschien heb alleen ik dat… Zal dan wel mijn eigen onzekerheid zijn…

Dus ja, mijn verhaal… wil ik mee op deze reis… Uhhh… ja misschien… Ik bedoel : natuurlijk. Ik denk van wel. Of nee, nee eigenlijk niet. Wat moet ik nou eigenlijk zeggen..?! Wat willen mensen dat ik zal zeggen? Of maakt dat misschien gewoon eigenlijk helemaal niet uit? Als ik terug denk aan 5 jaar geleden toen we gevraagd werden om te bidden over de vraag om de YWAM basis hier in Amsterdam te leiden geloven we dat God heeft gesproken : ja! Reinier en ik hebben er altijd van genoten om zij aan zij te werken, als een team. Maar het leiden van een basis met ook nog het hebben van een jong gezin vraagt er om om de zaken heel bewust te prioriteren en ook duidelijk te hebben wie wat doet in welke capaciteit. Ik herinner me dat ik God vroeg welke rol er voor mij lag in ons ‘ja’ op het leiden van een basis als YWAM Amsterdam. De rollen en verwachtingen zouden er verschillend voor ons allebei uit zien, maar toch zouden we een team vormen. Los van titels of posities. Voor mij persoonlijk waren er 2 thema’s heel helder. Ik zou een steun zijn voor Reinier en ik zou een gevoel van familie zijn op de basis brengen. 

Eén van de manieren waarop wij dat 2e deel van ons mandaat wilden vormgeven was door te verhuizen van ons eigen appartement in Amsterdam-Noord naar Samaritan’s Inn, het gebouw dat een deel is van onze YWAM leefgemeenschap tegenover het Centraal station van Amsterdam. We wilden een plek vormen, een huis, een thuis waar de deur altijd open staat en het een komen en gaan van mensen is. Om met elkaar te lachen, te huilen, bidden, eten, samen zijn en: te leven. Door de jaren heen heb ik gezien dat gastvrijheid werkelijk levens kan veranderen. Het weerspiegelt het karakter van God. 

Het andere deel van mijn rol om Reinier te ondersteunen is om in de eerste plaats het gezin tot een prioriteit te stellen. Reinier is zeker niet een afwezig deel van ons gezin en ik kan met zekerheid zeggen dat onze kids dat ook niet zo ervaren. Maar toch denk ik dat ik mijn rol het beste kan omschrijven als degene die stabiliteit brengt. Rondom die stabiliteit kan Reinier flexibel zijn werk plannen zonder daarmee het gezin uit balans te brengen. In de avonden en weekends, en ook op reizen zoals deze. Betekent dat dat we nooit oppas hebben voor de kinderen? Nou, dat niet echt, want we hebben regelmatig wel iets te doen in de avond. Betekent dat dat ik nooit het huis uit kom en mijn ‘eigen dingen’ doe? Nee. En het gezin is niet uit balans als dat wel gebeurt, mocht je je dat soms afvragen 😉 

Je hoeft geen medelijden met me te hebben. Ik mis niets. Ik zeg dat niet omdat dat misschien het juiste is om te zeggen. Het is hard werken als ik in m’n eentje met die 4 herrieschoppers thuis ben! Ik moet veel plannen, vaak om hulp vragen en soms verlies ik mijn geduld en dan is het tijd om sorry te zeggen… en dan gaan we weer verder. We Skypen, spreken elkaar op FaceTime, we bidden met elkaar en we hebben lol samen. Oh, en soms dan huil ik. Wat ik overigens ook doe als Reinier wel gewoon thuis is. 

Het is een seizoen, toch? Het is een fase. Ik ga er niet doorheen in ‘survival-mode,’ maar met het beste wat ik kan geven. Soms maak ik er een zooitje van, en dan ruimen we het weer op. Ik heb mensen gehad die met soort medelijden in hun ogen vertelden ‘Jouw tijd komt nog wel’ om me denk ik soort van te troosten of zo. Later dacht ik ‘Echt? Mijn tijd komt nog wel?’ Mijn tijd is nu! Het ziet er alleen anders uit dan wat mensen denken dat goed voor mij is. 

De tweede dag dat Reinier weg was zei Noélani tegen mij: ‘je doet het goed hoor mama, zonder papa!’ En achter me hoorde ik Loïs tegen Zeph in de box zeggen: ‘en jij houdt het goed vol met mama hoor, Zephy!’ Ik moest ZO hard lachen! Ik hou, hou, hou van deze kiddo’s en ik ben zo dankbaar dat ik hun moeder mag zijn. Het is alleen maar een fase, dus ik kan er maar beter van genieten zo lang het nog duurt. 

Advertenties

7 comments

  1. Rita · september 26, 2016

    Well done Rianne! Your investment in your children now is so important, and the season will come that you will be able to get on the plane with Reinier … sooner than you think! May the Lord continue to give you all the grace, wisdom and love you need for this season. Cheering you on from over the pond. 🙂

  2. Monique · september 27, 2016

    Beautifully written Rianne! You go girl!!

  3. Debbie · september 27, 2016

    You are so authentic Rianne. You and Reinier are a great team! Never lose that team feeling.
    Love and respect!

  4. Heleen · september 27, 2016

    Mooi Rianne! Ik kan je nu al zeggen, in de fase met volwassen kinderen, dat wat jij doet goud is en je meer en langer zult genieten van het ‘resultaat’ van investeren in tijd met je kinderen dan van wat dan ook. Het is maar een fase, dat klopt, maar wel een heeeeeele mooie. Liefs en ga ervoor! X

  5. jhrdejonge · september 27, 2016

    Diiiiiiiiikke kus!!!
    Rebecca

  6. Josca · oktober 3, 2016

    Mooi verwoord en heel herkenbaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s