De lift die er nooit kwam

Ik kan me de verhuizing nog goed herinneren naar ons appartement waar we op dit moment wonen. Dat is alweer bijna 5 jaar geleden. Sommige momenten lijkt het wel gisteren. Het gebouw tegenover Centraal Station met de 4 verdiepingen.

Een aantal van onze geweldige vrienden van onze kerk uit Ede hadden een klein leger opgetrommeld om de klus te klaren. We stoomden door als een geoliede machine. Mensen in Amsterdam-Noord die de dozen in de bestelbusjes werkten, chauffeurs die heen en weer gingen en een flinke groep aan deze kant in het centrum om de boel omhoog te krijgen. Er was een ketting van mensen in het trappenhuis die dozen aan elkaar doorgaven in plaats van 15 mensen die op en neer bleven rennen. Vóór 3 uur ‘s-middags was de verhuizing een feit. We waren verkast van onze flat in Amsterdam-Noord naar het centrum van Amsterdam, met onze 3 kinderen! 

Vandaag de dag als mensen onze ‘killer stairs’ – zoals iemand ze ooit noemde – op komt gebeurt het niet zelden dat ze sprakeloos zijn voor de eerste (paar) minu(u)t(en). Dit hangt veelal af van hoe goed hun conditie is of niet. Voornaamste reden… eerst moet er op adem worden gekomen. Tegen de tijd dat ze wat uit kunnen brengen durf ik bijna wel te zeggen dat de meest gestelde vraag is “Hoe doe je dit? Met de kids, je boodschappen?” Op een goede tweede plaats komt de vraag “Mag ik misschien een glas water?” Ik moet toegeven dat de eerste weken dat ik hier woonde ik geregeld een gebed heb laten oprijzen voor een lift. Maar al snel kwam ik erachter dat mijn geloof hiervoor achterbleef en de gebeden vooral ten dienste van mezelf waren en ik nam deze traptreden maar aan als een onvermijdelijk kwaad waar ik niet omheen kon als ik thuis wilde komen. De andere optie van een leven als kluizenaar is nooit echt een deel geweest van het plan. Ik denk dat ik echt momentjes heb gehad dat ik deze trapmomenten zo zonde van mijn tijd vond van dat ik er narrig van werd. Ik kon andere dingen doen in die tijd. Vooral tijdens de ‘ik-wil-zelluf-lopen-zonder-mama’s-handje’ ritjes van een kleuter waar soms geen einde aan leuk te komen. Als ik er nu over nadenk moet ik er vooral om lachen. Wat een luxe probleem.

IMG_0536-1Maar toen had ik een idee. Aangezien ik moest accepteren dat het trapklimmen deel zou zijn van mijn leven, of ik het nu leuk vond of niet, waarom niet de tijd gebruiken als een momentje om te bidden. Het leven als moeder, zo heb ik geleerd in de afgelopen 10 jaar, staat het niet altijd toe om je vaste ritmes van tijd met God te hebben. Ik besloot mijn  ‘traptijd’ om te smeden tot ‘gebedstijd.’ Dubbele winst.

Nee, ik heb niet het aantal keren geteld in deze afgelopen 5 jaar dat ik de trap op ben gekomen, maar vooral in de eerste jaren was dit echt een goede gewoonte geworden. In plaats van te wensen voor die lift die toch nooit zou omen en klagend mezelf (lees: kinderen, boodschappen, en wat al niet meer) omhoog te slepen, besloot ik God te danken voor dit geweldige gebouw. De bijzondere plek die het is om te wonen en Gods bestemming uit te bidden over deze plek, zijn voorzienigheid en om nieuwe ideeën te zien ontstaan om de stad en haar mensen tot dienst te zijn. Maak het niet geestelijker dan ikzelf overigens hoor, want als we laat thuis komen met 3 en later 4 slapen kinderen en een auto die je eigenlijk niet kan parkeren voor je deur, dat zijn nou niet echt de omstandigheden waarin er een gebed uit mijn binnenste naar boven borrelt. En zo zijn er nog wel wat situaties te bedenken. Iets met hele vermoeide kinderen. Oh, en natuurlijk de keren dat er een kind NU HEEL nodig moet plassen op het moment dat je voet de eerste trede raakt. En ook geen gebeden tijdens de afdaling natuurlijk. Die zijn voor wedstrijdjes wie het eerst beneden is, wie het hoogst van welke trede durft te springen en ondertussen nog snel een berichtje sturen ‘dat we er nu écht aan komen.’ Maar ja, er zijn ook talloze keren geweest dat ik wel een gebed tussen mijn lippen heb gemompeld terwijl ik deze 80 plus treden beklom.

In de afgelopen periode heeft God bij verschillende mensen in onze YWAM basis het verlangen in het hart gelegd om iets nieuws te zien komen vanuit dit gebouw. Iets fris. Iets wat reikt tot buiten onze muren de stad in. Voor dit zo speciale gebouw wat God YWAM heeft gegeven en dag en nacht de mensen de boodschap ‘Jesus loves you’ en ‘God roept u’ meegeeft.

Als je mij hoort praten over het leven zal je snel opmerken dat ik het heb over de verschillende seizoenen van het leven. Er zit schoonheid in al die verschillende fasen. Nu is er een nieuw seizoen wat zich aan het ontvouwen in voor dit gebouw. In plaats van een poging te doen om dit goed te verwoorden, wil ik je vragen in 2 minuten het artikel hierover te lezen op onze website www.ywamamsterdam.com. Ik wordt hier zo enthousiast van!

Ik ben betrokken geweest bij de ontwikkelingen van deze visie voor de nieuwe plannen door de tijd heen, maar door dit artikel te lezen werd ik teruggebracht naar ons trappenhuis. Deze dagelijkse workout van 80-plus treden waar ik nooit om had gevraagd. De klaagzangen die ik omdraaide naar gebeden. Niet zozeer voor mijn eigen goede gevoel, maar om God verheerlijkt te zien. Deze plannen hadden hoogstwaarschijnlijk ook wel gebeurd zonder mijn gebeden. Gods plannen voor Amsterdam hangen niet af van mijn gebeden. Maar ik vind het zo bijzonder hoe God ervoor kiest om de dagelijkse eenvoudige dingen te gebruiken om ons deel te maken van Zijn verhaal dat Hij schrijft hier in deze stad, in het leven van andere mensen en over de hele wereld.

Advertenties

One comment

  1. carinleegstra@filternet.nl · 22 Days Ago

    mooi verhaal!!! blessings dappere helden van Amsterdam! groet Carin  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s