Slovenië ontdekken tijdens een vader-dochter trip

Hoewel we enorm genieten van ons leven in het hart van de stad Amsterdam hebben onze wezens zo af en toe ook wel wat groen nodig. Volgens een artikel in National Geographic  worden we gezonder, gelukkiger en slimmer als we worden blootgesteld aan natuur. En dat is de reden dat we het heerlijk vinden om even weg te zijn van de gekte van het stadsleven en wat family time door te brengen in het bos of in de bergen. Afgelopen zomer waren we zo gezegend dat we mochten verblijven in een huisje in de bergen van Zwitserland. Terwijl we op een avond buiten bij een vuurtje onder de sterren aan het dromen waren over andere mooie landen in Europa kwamen Rianne en ik in onze gedachten uiteindelijk bij Slovenië en de dagen daarna konden we het land maar niet uit ons hoofd zetten. In onze beleving was dat niet alleen omdat we verlangden naar de schoonheid van natuur en dat we allerlei mooie verhalen over dit land hadden gehoord, maar dat er misschien wel meer aan de hand was en dat God dit land op ons hart had gelegd. We begonnen ons af te vragen wat we daar vervolgens mee zouden kunnen doen.  Read More

Advertenties

“Het is een maar een fase??”

Terwijl ik achter de kinderwagen naar huis loop zie ik hoe Zeph hard zijn best doet om zijn duim te vinden. De kleine man sabbelt maar wat graag op zijn duimpje om in slaap te komen. Een slaapje waar hij hard aan toe is. Ik kom terug van een koffietje met een lieve vriendin. Ze is een geweldige moeder, bakt de lekkerste koekjes, houdt van Jezus met heel haar hart en is als je het mij vraagt altijd vrolijk. En we lachen samen. Heel erg hard. Ik hou van haar. 

Mijn YWAM leven kent veel momenten van afscheid nemen – ik zou bijna te veel – willen zeggen, maar de keerzijde van deze draaideur aan relaties is dat ik als ik terug kijk ik zie dat God me in ieder seizoen van deze reis kostbare vriendschappen heeft gegeven. Read More

Zeph Ceder is geboren!

Vrijdag 13 mei 2016 was het dan ein-de-lijk zover! Na het lange wachten is Zeph Ceder geboren om 3:22 ’s nachts.

Het plan lag al weken klaar: we gingen uit van een geboorte thuis, maar mochten we onverwacht toch op het laatste moment naar het ziekenhuis moeten dan stond de Maxi-Cosi al klaar, het logeerbed was opgemaakt voor de oppas voor de andere drie en de auto stond dichtbij geparkeerd in plaats van op ‘langparkeren…’

Al weken stonden de kids iedere ochtend op met de vraag: “is de baby er al?” en langzaamaan was die vraag veranderd in: “is de baby er nou nog niet?!”

Om ongeveer half zes ’s morgens vertrok de verloskundige door de voordeur en meteen op dat moment ging de slaapkamerdeur open van Luan. Nog wat slaperig tuurde hij de gang in, geen idee wat er zich zojuist had afgespeeld. De meiden werden wakker en voor het ontbijt mochten ze nog even zachtjes ‘mama een kusje geven.’

Eén voor één liepen ze langzaam de slaapkamer in en wat ze toen zagen… ze konden letterlijk hun ogen niet geloven! Na wat gestamel en gemompel kreeg Luan er eindelijk uit: “ik dacht eerst dat-ie nep was!” En Noélani: “ik dacht wel dat-ie echt was, maar ik kon niet geloven dat het onze baby was!” En Loïs kon alleen maar wat zenuwachtig giechelen, vol ongeloof dat na zo lang wachten de baby er nu ein-de-lijk was!

Wat zijn we allemaal blij met onze mooie zoon en broertje! We zijn zo dankbaar voor zijn leven en zien ernaar uit om dit mooie mannetje te leren kennen. We zijn zo benieuwd op wie hij zal gaan lijken – in zijn uiterlijk, maar ook in zijn karakter. We zijn benieuwd waarin hij op helemaal niemand zal lijken, maar juist helemaal uniek zal zijn. We zijn benieuwd welke interesses hij zal hebben, welke dromen hij zal ontwikkelen… Maar wat we nu al weten is dat zijn Maker de allermooiste dromen voor hem heeft. En we bidden dat hij de dromen zal leren dromen die God voor hem heeft.

27347271176_4e2bc27e17_h

Klik op de bovenstaande foto voor meer… Deze foto’s zijn pas genomen door onze getalenteerde vriendin en collega Samantha Aantjes. Je kan meer van haar werk zien op: Shine 1.21 Photography op Facebook.

Wegwijzer

Als we aan iemand moeten uitleggen waar wij wonen dan refereren we vaak naar de blauwe neon letters op ons gebouw. ‘Jesus Loves You – God roept U’ staat er in grote blauwe letters.

De eerste keer dat deze letters op het gebouw werden geplaatst was toen het nog het hoofdkwartier was van het Leger Des Heils, vele jaren geleden in een tijd dat zelfs William Booth hier nog wel eens heeft gelogeerd. Later in de jaren 80 toen YWAM aan het pionieren was in Amsterdam en dit gebouw in bezit heeft gekregen werden de woorden ‘Jesus Loves You’ eraan toegevoegd. Het is steeds weer een makkelijk herkenbaar punt in de omgeving en een soort bewegwijzering voor mensen die een bepaalde richting proberen te bepalen. Voor de teams die bij ons op bezoek komen, de sprekers voor onze scholen, de ouders van school van de kinderen, de backpacker die een nachtje wil blijven logeren omdat ze wel eens iets meer te weten willen komen over YWAM Amsterdam. Het werkt eigenlijk altijd!

Maar natuurlijk is het voornaamste idee niet dat deze woorden slechts een indicatie zouden vormen voor een bepaalde richting, een herkenningspunt, of een wegwijzer. In ieder geval niet alleen om een natuurlijke richting te bepalen. Ze zijn daar geplaatst als een blijvend statement van waarheid over deze stad en de mensen.

De Kalverstraat, de belangrijkste winkelstraat van Amsterdam, heeft ongeveer 100.000 bezoekers per dag. Een groot gedeelte van deze mensen komen vanuit Amsterdam Centraal Station en lopen dan langs ons gebouw verder naar de 700 meter lange winkelstraat. Sommige van deze mensen zien de woorden niet. Anderen zien het misschien wel maar negeren het, omdat het hun een ongemakkelijk gevoel geeft. Weer anderen lachen er bespottelijk om, maar zo nu en dan zijn dit de woorden die iemands hart openen voor waarheid en het brengt een verandering in hun levensreis. We geloven dat deze verhalen meer plaatsvinden dan dat wij er vervolgens ook van horen, maar soms horen we de verhalen ook wel. bblog15

Niet heel lang geleden las ik één van deze verhalen van onze dierbare vriendin en trouwe medewerker Carolyn Ros. Ik vroeg haar of ik deze mocht delen met jullie als getuigenis van hoe God werkt en om de uitdaging neer te leggen om te blijven bidden voor deze stad en de mensen.

Dit waren haar woorden:

“...We live in a city where many prodigal sons and daughters come on their journey to the ‘far country’. Each day, our prayer has been, Lord, lead us to those who are so in need of Your embrace, Your grace, Your forgiveness and Your hope.

This afternoon, we had our weekly prayer time in the YWAM prayer room called the Tabernacle, we were praying very specifically for those who needed an encounter with the Father. We were asking Him to bring them so that we would recognise whose heart was ‘open’ to the Father.

As I was praying with someone else, a man entered from the streets. As he made his way into the room, I started praying for him and had a sense that the Lord wanted us to pray with him personally.

Together with my prayer partner, we went up to him and asked if we could pray for him. He said yes. As I prayed I had tears running down my cheeks as I sensed God’s Father heart calling him back to himself.

I shared my impressions with him and he concurred that that was exactly what was needed in his life. By this time I was overwhelmed by how God had orchestrated this ‘divine encounter’.

This man had a 4 hour lay-over on his way to Asia and had come into the city to look around. He felt compelled to come in to the prayer room as he had seen the Jesus Loves You sign on one of the other YWAM buildings and had received directions to the prayer room…”

Hoe handig de blauwe neon letters dan ook moge zijn wat betreft de bewegwijzering in de stad, uiteindelijk zijn dit de verhalen die ervan getuigen dat de letters er zijn om een wegwijzer te zijn om mensen juist geestelijk op de juiste weg te helpen!

Die ene…

Screen Shot 2016-01-20 at 22.00.59.png

Eergisteren 22:30 met mijn avond snack tussen mijn tanden deed ik het licht uit in onze huiskamer. Reinier was nog niet thuis, maar deze mama moest naar bed. Buiten hoorde ik het geloei van sirenes van ziekenauto’s. Het flitste zelfs door mijn hoofd… vroeger schrok ik van dit geluid en dacht ik altijd aan het feit dat er iemand waarschijnlijk in hoge nood zat. Ik had het me zelfs een tijdje een gewoonte gemaakt om even zacht te bidden zodra ik een sirene hoorde. Maar na 4 jaar binnenstad Amsterdam is het zo gewoon geworden, het hoorde bij het stadsleven. Talloze keren zie ik de stroom auto’s voor ons huis uitwijken om plaats te ruimte maken voor hulpdiensten. Ambulances, brandweerwagen’s, polities, ME busjes. Alles komt voorbij. Regelmatig, vaak meerdere malen per dag. Niks in mij dacht er inmiddels meer aan om om te draaien en uit het raam te kijken wat er was gebeurd. Laat staan mijn oude gewoonte op te pikken om een zacht gebed uit te spreken voor de onbekende in nood. Toen ik ook het licht in de keuken uit wilde doen viel mijn oog nog op een leeg glas wat ik in het raamkozijn had laten staan. Ik vind het altijd lekker om mijn ochtend, die in het teken van een strakke planning staat met het naar school krijgen van 3 kinderen om 8 uur, wakker te worden in een opgeruimd huis. Dus ik liep nog even door het donker naar het raam. Mijn blik die toch automatisch naar de flitsende lichten werd getrokken gleed af naar een met rood – wit lint afgezet gebied in ‘mijn voortuin’. 2 Ambulances, 3 polities en een brandweer waren willekeurig op straat gestopt alsof iemand de tijd opeens had stilgezet. Een tram stond met parkeerlicht aan te wachten op de geblokkeerde doorgang. De passagiers waarschijnlijk ongeduldig aan het ‘WhatsAppen’ dat ze vast zaten in de tram en geïrriteerd begonnen te raken waarom de tram nu nog steeds niet in beweging kwam. Ik slikte mijn laatste happen cracker met kaas weg en kon niet weglopen uit de donkere huiskamer. Mijn ogen bleven hangen bij een geknielde ambulance broeder die onafgebroken een persoon op de grond reanimeerde. Hoewel alle mensen, wat er ook op dit late tijdstip nog veel zijn in Amsterdam, ver weg gehouden werden bij wat daar gebeurde door de vele polite, voelde ik mij vanuit mijn huiskamer alsof ik er met mijn neus boven op stond. Ik kon vreemd genoeg niet niet kijken en zonder dat ik erover nadacht bad ik een kort gebed. Het greep me zo aan dat daar iemand lag, te vechten voor zijn leven. Hoe kon dat geluid van sirenes normaal geworden zijn als dit de situaties zijn waar het om gaat?

De volgende ochtend zodra de kids de 8:00 deadline wederom hadden gehaald stuitte ik op het volgende bericht op het lokale nieuws… “De zwaargewonde man die gisteravond werd gevonden op het Damrak nabij het Centraal Station is overleden. Dat meldt de politie.

Het gaat om een 24-jarige man zonder vaste woon- of verblijfplaats. Even na 22:30 uur zakte de man in elkaar. Hij bleek een steekwond in zijn borst te hebben. Hij werd gereanimeerd en is naar het ziekenhuis gebracht. Daar is hij aan zijn verwondingen overleden.” Heel de dag bleef het als een soort waas over me heen hangen. Ik kon er niks aan doen, ik wist niet eens wie het was… het wilde me ondanks dat niet loslaten.

Eind van de deze middag liep ik met mijn Noélani naar de bus voor zwemles. We hadden er zin in, want vandaag was de eerste les van haar laatste blokje voor ze af mocht zwemmen. Een mijlpaal voor een 8-jarige en niet minder voor haar moeder. Nadat het licht groen liet zien en horen staken we in de mensenmassa over. Ik keek naar de stroom mensen. Bellende zakenmensen, jongelui met tassen vol H&M en Pull and Bear aankopen, moeders met dik ingepakte kinderen in de laatste bugaboo’s, verliefde stelletjes, massa’s toeristen… allemaal liepen ze achteloos over de plek waar nog geen 24 uur daarvoor iemand de laatste minuten van zijn leven op de koude grond had doorgebracht. Er lag geen bloem op die plaats, geen briefje, geen knuffel… Was er überhaupt iemand die deze 24-jarige man zonder vaste woon- of verblijfplaats, of kort gezegd dakloze, zou missen? Wie zou de politie hebben gebeld toen hij overleden was? Wie zou er nu om hem huilen, hem missen, rouwen om deze lege plaats?… Voor mij was hij iemand geworden. Niet een situatie bij een sirene.

Het heeft me er opnieuw bij stil gezet dat in een stad als deze anonimiteit en eenzaamheid voor zoveel mensen een realiteit is van alle dag. En het gekke is, hoe erg ik het ook vind, dat ik veel te vaak mee ga in die stroom van drukte en het afwerken van mijn eigen lijstje to do’s. De massa. En die ene, die God misschien juist voor die dag wel voor mijn voeten brengt, gewoon achteloos met een excuus in mijn gedachten om mezelf te rechtvaardigen, voorbij loop. 

Een vertegenwoordiger van Jezus zijn in een stad vol anonimiteit is lastig, maar tegelijkertijd ook zo voor handen. Ik heb me er opnieuw aan toegewijd om te stoppen voor die ene. Om even niet aan mijzelf in de eerste plaats te denken. Om te denken die ene is een ander mans zorg, of misschien wel zijn eigen zorg. Misschien is hij of zij wel die dag even mijn zorg.